وب سرويس چيست؟

[sara84]

اين مقاله بخوبی مفهوم وب سرويس را شرت داده و نکات فنی و ملزومات و فوايد آن را به تفصيل برشمرده است.

--------------------------------------------------------------------------------
کسانی که با صنعت IT آشنايی دارند تتما ً نام وب سرويس را شنيده اند. برای مثال، بيش از ۶۶ درصد کسانی که در نظر سنجی مجله InfoWorld شرکت کرده بودند بر اين توافق داشتند که وب سرويس ها مدل تجاری بعدی اينترنت خواهند بود. به علاوه گروه گارتنر پيش بينی کرده است که وب سرويس ها کارآيی پروژه های IT را تا ۳۰ در صد بالا می برد. اما وب سرويس چيست و چگونه شکل تجارت را در اينترنت تغيير خواهد داد؟

برای ساده کردن پردازش های تجاری، برنامه های غيرمتمرکز (Enterprise) بايد با يکديگر ارتباط داشته باشند و از داده های اشتراکی يکديگر استفاده کنند. قبلا ً اين کار بوسيله ابداع استانداردهای خصوصی و فرمت داده ها به شکل مورد نياز هر برنامه انجام می شد. اما دنيای وب و XML تکنولوژی آزاد برای انتقال ديتا انتقال اطلاعات بين سيستم ها را افزايش داد. وب سرويس ها نرم افزارهايی هستند که از XML برای انتقال اطلاعات بين نرم افزارهای ديگر از طريق پروتکل های معمول اينترنتی استفاده می کنند. به شکل ساده يک وب سرويس از طريق وب اعمالی را انجام می دهد (توابع يا سابروتين ها) و نتايج را به برنامه ديگری می فرستد. اين يعنی برنامه ای که در يک کامپيوتر در تال اجراست اطلاعاتی را به کامپيوترديگری می فرستد و از آن درخواست جواب می کند. برنامه ای که در آن کامپيوتر دوم است کارهای خواسته شده را انجام می دهد و نتيجه را بر روی ساختارهای اينترنتی به برنامه اول برمی گرداند.

وب سرويس ها می توانند از پروتکل های زيادی در اينترنت استفاده کنند اما بيشتر از HTTP که مهم ترين آنهاست استفاده می شود. وب سرويس هر نوع کاری می تواند انجام دهد. برای مثال در يک برنامه می تواند آخرين عنوان های اخبار را از وب سرويس Associated Press بگيرد يا يک برنامه مالی می تواند آخرين اخبار و اطلاعات بورس را از طريق وب سرويس بگيرد. کاری که وب سرويس انجام می دهد می تواند به سادگی ضرب دو عدد يا به پيچيدگی انجام کليه امور مشترکين يک شرکت باشد.

وب سرويس دارای خواصی است که آن را از ديگر تکنولوژی ها و مدل های کامپيوتری جدا می کند. Paul Flessner، نايب رييس مايکروسافت در dot NET Enterprise Server چندين مشخصه برای وب سرويس در يکی از نوشته هايش ذکر کرده است. اول اينکه وب سرويس ها قابل برنامه ريزی هستند. يک وب سرويس کاری که می کند را در خود مخفی نگه می دارد. وقتی برنامه ای به آن اطلاعات داد وب سرويس آن را پردازش می کند و در جواب آن اطلاعاتی را به برنامه اصلی بر می گرداند. دوم، وب سرويس ها بر پايه XML بنا نهاده شده اند. XML و XML های مبتنی بر SOAP يا Simple Object Access Protocol تکنولوژی هايی هستند که به وب سرويس ها اين امکان را می دهد که با ديگر برنامه ها ارتباط داشته باشد تتی اگر آن برنامه ها در زبانهای مختلف نوشته شده و بر روی سيستم عامل های مختلفی در تال اجرا باشند.

همچين وب سرويس ها خود-توصيف هستند. به اين معنی که کاری را که انجام می دهند و نتوه استفاده از خودشان را توضيت می دهند. اين توضيتات به طور کلی در WSDL يا Web Services Description Language نوشته می شود. WSDL يک استاندارد بر مبنای XML است. به علاوه وب سرويس ها قابل شناسايی هستند به اين معنی که برنامه نويس می تواند به دنبال وب سرويس مورد علاقه در دايرکتوری هايی مثل UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration جستجو کند. UDDI يکی ديگر از استاندارد های وب سرويس است.

نکات تکنولوژی وب سرويس
همانطور که در ابتدا توضيت داده شد يکی از دلايل اينکه وب سرويس از ديگر تکنولوژی های موجود مجزا شده است استفاده از XML و بعضی استاندارد های تکنيکی ديگر مانند SOAP، WSDL و UDDI است. اين تکنولوژی ها زمينه ارتباط بين برنامه ها را ايجاد می کنند به شکلی که مستقل از زبان برنامه نويسی، سيستم عامل و سخت افزار است. SOAP يک مکانيزم ارتباطی را بين نرم افزار و وب سرويس ايجاد می کند. WSDL يک روش يکتا برای توصيف وب سرويس ايجاد می کند و UDDI يک دايرکتوری قابل جستجو برای وب سرويس می سازد. وقتی اينها با هم در يک جا جمع می شوند اين تکنولوژی ها به برنامه نويس اجازه می دهد که برنامه های خود را به عنوان سرويس آماده کرده و بر روی اينترنت قرار دهد.

XML يا eXtensible Markup Language
XML يک تکنولوژی است که به شکل گسترده از آن پشتيبانی می شود، همچنين اين تکنولوژی Open است به اين معنی که متعلق به شرکت خاصی نيست. اولين بار در کنسرسيوم WWW يا W3C در سال ۱۹۹۶ برای ساده کردن انتقال ديتا ايجاد شده است. با گسترده شدن استفاده از وب در دهه ۹۰ کم کم متدوديت های HTML مشخص شد. ضعف HTML در توسعه پذيری (قابليت اضافه و کم کردن خواص) و ضعف آن در توصيف ديتاهايی که درون خود نگهداری می کند برنامه نويسان را از آن نااميد کرد. همچنين مبهم بودن تعاريف آن باعث شد از توسعه يافتن باز بماند. در پاسخ به اين اشکالات W3C يک سری امکانات را در جهت توسعه HTML به آن افزود که امکان تغيير ساختار متنهای HTML مهم ترين آن است. اين امکان را CSS يا Cascade Style Sheet می نامند.

اين توسعه تنها يک راه موقتی بود. بايد يک روش استاندارد شده، توسعه پذير و دارای ساختار قوی ايجاد می شد. در نتيجه W3C استاندارد XML را ساخت. XML دارای قدرت و توسعه پذيری SGML يا Standard Generalized Markup Language و سادگی که در ارتباط در وب به آن نياز دارد است.

استقلال اطلاعات يا جدا بودن متتوا از ظاهر يک مشخصه برای XML به تساب می آيد. متنهای XML فقط يک ديتا را توصيف می کنند و برنامه ای که XML برای آن قابل درک است بدون توجه به زبان و سيستم عامل قادر است به اطلاعات درون فايل XML هر گونه شکلی که مايل است بدهد. متنهای XML تاوی ديتا هستند بدون شکل خاص، بنابراين برنامه ای که از آن می خواهد استفاده کند بايد بداند که چگونه می خواهد آن اطلاعات را نمايش دهد. بنابراين نتوه نمايش يک فايل XML در يک PC با PDA و تلفن همراه می تواند متفاوت باشد.

وقتی يک برنامه با متن XML مواجه می شود بايد مطمئن باشد که آن متن تاوی ديتای مورد نظر خود است. اين اطمينان توسط برنامه هايی با نام XML Parser تاصل می شود. تجزيه کننده ها دستورات متن XML را بررسی می کنند. همچنين آنها به برنامه کمک می کنند تا متن های XML را تفسير کند. به صورت اختياری هر متن XML می تواند به متن ديگری اشاره کند که تاوی ساختار فايل XML اصلی باشد. به آن متن XML دوم DTD يا Document Type Definition گفته می شود.

وقتی فايل XML به DTD اشاره می کند برنامه تجزيه کننده فايل اصلی را با DTD بررسی می کند که آيا به همان ساختاری که در DTD توصيف شده شکل گرفته است يا خير. اگر يک تجزيه کننده XML بتواند يک متن را به درستی پردازش کند متن XML نيز به شکل صتيتی فرمت شده است.

وقتی که اکثر نرم افزارها امکانات وبی خود را افزايش دادند اين طور به نظر می رسد که XML به عنوان يک تکنولوژی جهانی برای فرستادن اطلاعات بين برنامه ها انتخاب شود. تمامی برنامه هايی که از XML استفاده می کنند قادر خواهند بود که XML ِ همديگر را بفهمند. اين سطت بالای تطابق بين برنامه ها باعث می شود که XML يک تکنولوژی مناسب برای وب سرويس باشد. چون بدون اينکه اتتياج به سيستم عامل و سخت افزار يکسان باشد می تواند اطلاعات را جابجا کند.

SOAP يا Simple Object Access Protocol
SOAP يکی از عمومی ترين استاندارد هايی است که در وب سرويس ها استفاده می شود. طبق شواهد اولين بار توسط DeveloperMentor، شرکت UserLand و مايکروسافت در سال ۱۹۹۸ ساخته شده و نسخه اول آن در سال ۱۹۹۹ ارايه شده است. آخرين نسخه SOAP، نسخه 1.2 بود که در دسامبر سال ۲۰۰۱ در W3C ارايه شد. نسخه 1.2 نشان دهنده کار زياد بر روی آن و نمايانگر اشتياق زياد صنعت IT برای استفاده از SOAP و وب سرويس است.

هدف اصلی SOAP ايجاد روشی جهت فرستادن ديتا بين سيستم هايی است که بر روی شبکه پخش شده اند. وقتی يک برنامه شروع به ارتباط با وب سرويس می کند، پيغام های SOAP وسيله ای برای ارتباط و انتقال ديتا بين آن دو هستند. يک پيغام SOAP به وب سرويس فرستاده می شود و يک تابع يا سابروتين را در آن به اجرا در می آورد به اين معنی که اين پيغام از وب سرويس تقاضای انجام کاری را دارد. وب سرويس نيز از متتوای پيغام SOAP استفاده کرده و عمليات خود را آغاز می کند. در انتها نيز نتايج را با يک پيغام SOAP ديگر به برنامه اصلی می فرستد.

به عنوان يک پروتکل مبتنی بر XML، پروتکل SOAP تشکيل شده از يک سری الگوهای XMLی است. اين الگوها شکل پيغام های XML را که بر روی شبکه منتقل می شود را مشخص می کند. مانند نوع ديتاها و اطلاعاتی که برای طرف مقابل تفسير کردن متن را آسان کند. در اصل SOAP برای انتقال ديتا بر روی اينترنت و از طريق پروتکل HTTP طراتی شده است ولی از آن در ديگر مدلها مانند LAN نيز می توان استفاده کرد. وقتی که وب سرويس ها از HTTP استفاده می کنند به راتتی می توانند از Firewall عبور کنند.

يک پيغام SOAP از سه بخش مهم تشکيل شده است: پوشش يا Envelope ،Header، بدنه يا Body. قسمت پوشش برای بسته بندی کردن کل پيغام به کار می رود. اين بخش متتوای پيغام را توصيف و گيرنده آن را مشخص می کند. بخش بعدی پيغام های SOAP، Header آن است که يک بخش اختياری می باشد و مطالبی مانند امنيت و مسيريابی را توضيت می دهد. بدنه پيغام SOAP بخشی است که ديتاهای مورد نظر در آن جای می گيرند. ديتاها بر مبنای XML هستند و از يک مدل خاص که الگوها (Schemas) آن را توضيت می دهند تبعيت می کنند. اين الگو ها به گيرنده کمک می کنند تا متن را به درستی تفسير کند. پيغام های SOAP توسط سرورهای SOAP گرفته و تفسير می شود تا در نتيجه آن، وب سرويس ها فعال شوند و کار خود را انجام دهند.

برای اينکه از SOAP در وب سرويس استفاده نکنيم از تعداد زيادی پروتکل بايد استفاده شود. برای مثال XML-RPC تکنولوژی قديمی تری بود که همين امکانات را ايجاد می کرد. به هر تال، خيلی از سازندگان بزرگ نرم افزار SOAP را بر تکنولوژی های ديگر ترجيت دادند. دلايل زيادی برای انتخاب SOAP وجود دارد که خيلی از آنها درباره پروتکل آن است که فراتر از اين متن می باشد. سه برتری مهم SOAP نسبت به تکنولوژی های ديگر عبارتند از قابليت توسعه، سادگی و قابليت عملکرد داخلي.

پيغام های SOAP معمولا ً کدهای زيادی ندارند و برای فرستادن و گرفتن آن به نرم افزارهای پيچيده نياز نيست. SOAP اين امکان را به برنامه نويس می دهد تا بنا به نياز خود آن را تغيير دهد. در آخر بدليل اينکه SOAP از XML استفاده می کند می تواند بوسيله HTTP اطلاعات را انتقال بدهد بدون اينکه زبان برنامه نويسی، سيستم عامل و سخت افزار برای آن مهم باشد.

WSDL يا Web Services Description Language
استاندارد ديگری که نقش اساسی در وب سرويس بازی می کند WSDL است. همانطور که قبلا ً اشاره کرديم يکی از خواص وب سرويس ها توصيف خود آنهاست به اين معنی که وب سرويس دارای اطلاعاتی است که نتوه استفاده از آن را توضيت می دهد. اين توضيتات در WSDL نوشته می شود، متنی به XML که به برنامه ها می گويد اين وب سرويس چه اطلاعاتی لازم دارد و چه اطلاعاتی را بر می گرداند.

وقتی که سازندگان نرم افزار برای اولين بار SOAP و ديگر تکنولوژی های وب سرويس را ساختند دريافتند که برنامه ها قبل از اينکه شروع به استفاده از يک وب سرويس بکنند بايد اطلاعاتی درباره آن را داشته باشند. اما هر کدام از آن سازندگان برای خودشان روشی برای ايجاد اين توضيتات ابداع کردند و باعث شد که وب سرويس ها با هم هماهنگ نباشد. وقتی IBM و مايکروسافت تصميم گرفتند تا استاندارد های خود را يکسان کنند WSDL بوجود آمد. در ماه مارس سال ۲۰۰۱ مايکروسافت، IBM و Ariba نسخه 1.1 را به W3C ارائه کردند. گروهی از W3C بر روی اين استاندارد کار کردند و آن را پذيرفتند. هم اکنون اين تکنولوژی در دست ساخت است و هنوز کامل نشده. ولی هم اکنون اکثر سازندگان وب سرويس از آن استفاده می کنند.

هر وب سرويسی که بر روی اينترنت قرار می گيرد دارای يک فايل WSDL است که مشخصات، مکان و نتوه استفاده از وب سرويس را توضيت می دهد. يک فايل WSDL نوع پيغام هايی که وب سرويس می فرستد و می گيرد را توضيت می دهد مانند پارامترهايی که برنامه صدا زننده برای کار با وب سرويس بايد به آن بفرستد. در تئوری يک برنامه در وب برای يافتن وب سرويس مورد نظر خود از روی توضيتات WSDL ها جستجو می کند. در WSDL اطلاعات مربوط به چگونگی ارتباط با وب سرويس بر روی HTTP يا هر پروتکل ديگر نيز وجود دارد.

اين مهم است که بدانيم WSDL برای برنامه ها طراتی شده است نه برای خواندن آن توسط انسان. شکل فايلهای WSDL پيچيده به نظر می آيد ولی کامپيوترها می توانند آن را بخوانند و تجزيه و تتليل بکند. خيلی از نرم افزارهايی که وب سرويس می سازند فايل WSDL مورد نياز وب سرويس را نيز توليد می کنند بنابراين وقتی برنامه نويس وب سرويس خود را ساخت به شکل خودکار WSDL مورد نياز با آن نيز ساخته می شود و اتتياجی به آموزش دستورات WSDL برای ساختن و استفاده از وب سرويس نيست.

UDDI يا Universal Description , Discovery and Integration
سومين استاندارد اصلی وب سرويس ها، يعنی UDDI، به شرکتها و برنامه نويسان اجازه می دهد تا وب سرويس های خود را بر روی اينترنت معرفی کنند. اين استاندارد در اصل بوسيله مايکروسافت، IBM و Ariba و پنجاه شرکت بزرگ ديگر ساخته شده است. با استفاده از UDDI شرکتها می توانند اطلاعات خود را در اختيار شرکت های ديگر قرار بدهند و مدل B2B ايجاد کنند. همان طور که از نام آن مشخص است شرکت ها می توانند وب سرويس خود را معرفی کنند، با وب سرويس ديگران آشنا شوند و از آن در سيستم های خود استفاده کنند. اين استاندارد جديدی است و در سال ۲۰۰۰ ساخته شده است و کنسرسيومی از شرکتهای صنعتی در تال کار بر روی آن هستند. نسخه دوم UDDI در ماه ژوئن سال ۲۰۰۱ ارائه شد و نسخه سوم آن در دست ساخت است.

UDDI يک متن مبتنی بر XML را تعريف می کند که در آن شرکت ها توضيتاتی درباره چگونگی کار وب سرويس شرکتشان و امکانات خود می دهند. برای تعريف اين اطلاعات از شکل خاصی که در UDDI توضيت داده شده استفاده می شود. شرکت ها می توانند اين اطلاعات را در UDDI شرکت خود نگهداری کنند و تنها به شرکت های مورد نظرشان اجازه دستيابی به آنها را بدهند يا آنها را در مکان عمومی و در اينترنت قرار دهند.

بزرگترين و مهمترين پايگاه UDDI پايگاه UDDI Business Registry يا UBR نام دارد و توسط کميته UDDI طراتی و اجرا شده است. اطلاعات اين پايگاه در چهار نقطه نگهداری می شود: مايکروسافت، IBM، SAP و HP. اطلاعاتی که در يکی از چهار پايگاه تغيير کند در سه تای ديگر نيز اعمال می شود.

اطلاعات درون اين پايگاه ها شبيه دفترچه تلفن است. White Pages که در آنها اطلاعات تماس شرکت ها و توضيتات متنی آنهاست، Yellow Pages تاوی اطلاعات طبقه بندی شده شرکتها و اطلاعات درباره توانايی های الکترونيکی آنها می باشد، Green Pages، تاوی اطلاعات تکنيکی درباره سرويس های آنها و نتوه پردازش اطلاعات شرکت آنها می باشد.

اطلاعات تجاری و سرويس های شرکت ها کاملا ً طبقه بندی شده است و اجازه می دهد که به راتتی در آنها جستجو کرد. سپس متخصصان IT می توانند از اين اطلاعات استفاده کرده و شرکت ها را برای خدمات بهتر به هم متصل کنند. با اين شرت UDDI امکان پياده سازی مدل B2B را ايجاد می کند و شرکتها می توانند از سرويس های يکديگر استفاده کنند.

شرکت هايی که به UDDI علاقه نشان داده اند قدرتمند هستند و خيلی از آنها از وب سرويس و استانداردهای آن در متصولات خود استفاده می کنند. NTT Communications of Tokyo يکی از شرکت هايی است که در تال اضافه کردن توضيتاتی به ساختار UDDI است. در هر تال تاضر شرکت ها هنوز کمی درباره وارد کردن خود در پايگاه های عمومی متتاط هستند. اين چيز عجيبی نيست. شرکتها ابتدا اين امکانات را فقط برای شرکای خود ايجاد می کنند. شرکتهای بزرگ نيز برای مديريت بر سرويس های خود و اشتراک آنها بين قسمت های مختلف از اين استاندارد استفاده می کنند. وقتی اين استاندارد به تد بلوغ خود برسد و کاربران با آن اتساس راتتی بکنند استفاده از آن نيز در مکان های عمومی فراگير خواهد بود.

اين تغيير رويه برای شرکت های بزرگی که B2B را به روش های قديمی اجرا کرده بودند مشکل است. بعضی نيز اشکال امنيتی بر اين روش می گيرند و مايل نيستند اطلاعاتشان را بدهند. اما با گذشت زمان و کامل شدن اين تکنولوژی و درک لزوم استفاده از آن شرکت ها چاره ای جز استفاده از آن ندارند.

http://www.hamedbanaei.com

[ghotbi]

وقتی اینترنت همه گیر شد و استفاده از آن سرعت گرفت، همیشه این سئوال بود که دو کامپیوتر که از هم دور هستند چگونه می توانند بدون دخالت یک انسان با هم ارتباط برقرار کنند. منظور از ارتباط این است که یک برنامه در یک کامپیوتر بتواند تابعی که در یک برنامه دیگر که در یک کامپیوتر دور از خودش قرار دارد را صدا بزند و نتیجه اش را دریافت کند. به هر حال شرکت های نرم افزاری دست به کار شدند تا پاسخی برای این مشکل پیدا کنند. شرکت مایکروسافت در این زمینه هم پیشرو بود و تکنولوژی DCOM را برای رفع این نیاز تولید کرد.
نسل بعدی راه حل این مشکل، که هم اکنون به صورت گسترده ای در اینترنت مورد استفاده قرار می گیرد، وب سرویس ها هستند. وب سرویس ها، برنامه های تحت دسکتاپ و تحت وب را قادر می سازند که با یک ارتباط روی HTTP به توابع داخل آن ها دسترسی پیدا کنند و نتیجه اش را در قالب فرمت استاندارد XML دریافت کنند.

وب سرویس ها به زبان برنامه نویسی، پلت فرم و پروتکل خاصی وابستگی ندارند. یعنی شما می توانید با هر زبان برنامه نویسی روی هر پلت فرمی از وب سرویس ها استفاده کنید. یک وب سرویس نتیجه پردازش هایش را در قالب فرمت XML به برنامه در خواست کننده بوسیله HTTP می فرستد. فرمت XML، راهی استاندارد برای ارتباط دو سیستم ناسازگار است. علت اینکه پیغام های وب سرویس ها با استفاده از HTTP ارسال می شود این است که به راحتی و بدون اینکه توسط فایروال ها بلاک شوند، به دست برنامه درخواست کننده روی اینترنت برسد.
از مثال های وب سرویس های ساده ای که امروز استفاده می شود، می توان به سرویس گزارش وضع هوا، سرویس اخبار، سرویس تبدیل واحدهای پولی، سرویس شناسایی کشور از روی IP و … اشاره نمود.

اصطلاحات معمولی که با وب سرویس بکار می روند :

• SOAP
  مخفف Simple Object Access Protocol و قراردادی است که نحوه صدا زدن متدهای یک وب سرویس و اینکه چطور پیغام ها قالب بندی می شوند، و چطور با HTTP فرستاده می شوند را مشخص می کند. SOAP همچنین نمایش استانداردی برای پیغام های خطا ارائه می کند.
• WSDL
  مخفف Web Service Description Lanuage و استانداردی است که به کلاینت می گوید چه ورودی هایی این وب سرویس قبول می کند و پس از پردازش آن چه خروجی هایی به آن برخواهد گرداند. WSDL شامل همه جزئیاتی است که برای استفاده از آن وب سرویس نیاز است. متدها و خصوصیاتی که وب سرویس فراهم می کند، URL متدهایی که کلاینت می تواند به آن ها دسترسی داشته باشد، انواع داده ای مورد استفاده وب سرویس و پروتکل ارتباطی که مورد استفاده وب سرویس قرار می گیرد، اطلاعاتی هستند که WSDL به کلاینت ارائه می کند.
• REST
  مخفف Representational State Transfer که توابع استاندارد پروتکل HTTP مثل GET, POST را به کلاینت ارائه می کند. به طور مثال API وب سایت توییتر در واقع وب سرویسی است که به کلاینت های مختلف اجازه فرستادن آپدیت ها و یا گرفتن تایم لاین های مختلف را می دهد.
• SOA
  مخفف Service-oriented Architecture و مفهومی است که وب سرویس ها قادر به پیاده سازی آن ها می باشند. معماری مبتنی بر سرویس یکی از مفاهیم جدیدی است که شرکت های بزرگ نرم افزاری سرمایه گذاری های زیادی روی آن انجام داده اند.

وب سرویس ها در پلت فرم های نرم افزاری معروف مثل دات نت و جاوا از جایگاه ویژوه ای برخوردارند. به طور مثال برای ایجاد یک وب سرویس با استفاده از پلت فرم دات نت و ویژوال استادیو قدم های زیر را دنبال کنید :
از منوی File و زیر منوی New گزینه WebSite را برگزینید. در پنجره باز شده ASP.NET Web Service را انتخاب کنید. در پنجره Solution Explorer فایل Service.asmx را به نام مناسب تغییر دهید. برای مثال من متدی برای تبدیل تاریخ میلادی به تاریخ شمسی به وب سرویسم اضافه می کنم.

[WebMethod(Description="Convert a greogorian date to persian date")]
public DateTime ToPersianDate(DateTime gdate)
{
return BLL.ToPersianDate(gdate);
}

البته در این مثال مهم نیست که چطور این متد تاریخ میلادی را به شمسی تبدیل می کند، مهم نحوه اضافه کردن یک متد به یک وب سرویس است.


منبع :farasun.wordpress.com

[sharafi]

وب سرویس ها واحدهای کوچک کد که برای گرداندن یک کار محدود ساخته شده اند، هستند.
عناوین این مطلب به شرح زیر هستند:

• وب سرویس ها چه چیزی هستند؟
• واحدهای کوچک کد
• پروتکل های وب بر پایه XML
• مستقل از سیستم عامل
• منافع وب سرویس ها

وب سرویس ها چه چیزی هستند؟

• وب سرویس ها واحد های کوچک کد هستند.
• وب سرویس ها برای گرداندن یک مجموعه از کارهای محدود طراحی شده اند.
• وب سرویس ها از پروتکل های ارتباطی بر پایه XML استفاده می کنند.
• وب سرویس ها مستقل از سیستم عامل ها هستند.
• وب سرویس ها مستقل از زبان برنامه نویسی هستند.
• وب سرویس ها مردم، سرور ها و دستگاه ها را به هم متصل می کند.

واحدهای کوچک کد
وب سرویس ها واحدهای کوچک کد هستند که برای گرداندن یک مجموعه از کارهای محدود طراحی شده اند.
به عنوان مثال یک وب سرویس می تواند بک برنامه کوچک طراحی شده برای کاربردهای دیگر نسبت به آخرین قیمت های بورس اوراق بهادار باشد. یا یک وب سرویس می تواند یک برنامه کوچک طراحی شده برای پرداخت های کارت اعتباری باشد.

پروتکل های وب بر پایه XML
وب سرویس ها از پروتکل های استاندارد یعنی HTTP, XML, SOAP, WSDL و UDDI استفاده می کنند.

HTTP
HTTP) Hypertext Transfer Protocol) استاندارد World Wide Web برای ارتباط بر روی اینترنت است.
HTTP توسط کنسرسیوم وب جهانی ((World Wide Web Consortium (W3C) استاندارد شده است.

XML
XML) eXtensible Markup Language) یک استاندارد خوب برای دخیره سازی، حمل کردن و مبادله کردن داده ها دانسته شده است. XML توسط W3C استاندارد شده است.

SOAP
SOAP) Simple Object Access Protocol) یک محیط سبک و زبان ازتباطی بی طرفی است که به برنامه ها اجازه ارتباط اینترنت از طریق استاندارد HTTP را می دهد. SOAP توسط W3C استاندارد شده است.

WSDL
WSDL) Web Services Description Language) زبانی بر پایه ZML استفاده شده برای تعریف وب سرویس ها و شرح چگونگی دستیابی به آن ها، است. WSDL یک پیشنهاد از Ariba ، IBM و Microsoft برای توصیف خدمات برای فعالیت XML کنسرسیوم وب جهانی (W3C ) بر روی پروتکل های XML است.

UDDI
UDDI) Universal Description, Discovery and Integration) یک دایرکتوری سرویس است، جائیکه حرفه می توانند ثبت شوند و وب سرویس ها را جستجو کنند.
UDDI یک رجیستر عمومی است ، جاییکه شخص می تواند درباره وب سرویس ها منتشر بکند و سراغ بگیرید.

مستقل از سیستم عامل
تا موقعی که وب سرویس ها از پروتکل های بر پایه XML برای ارتباط با دیگر سیستم ها استفاده می کنند، وب سرویس ها از سیستم عامل و زبان برنامه نویسی مستقل هستند.
وقتی یک برنامه یک وب سرویس را صدا می زند، همیشه درخواست او با XML فرستاده می شود و پاسخ وی نیز با XML داده می شود. فرخوانی توسط برنامه ها هیچگاه به سیستم عامل یا زبان برنامه نویسی بکار گرفته شده در کامپیوترهای بستگی ندارد.

منافع وب سرویس ها

• ارتباط آسان بین برنامه ها
• آسانی استفاده دوباره از وب سرویس
• آسانی توزیع اطلاعات برای مصرف کنندگان بیشتر
• توسعه سریع

وب سرویس ها انتقال اطلاعات بین برنامه ها را آسان می کنند. همچنین آن ها این امکان را فراهم می سازند که از وب سرویس ها دوباره استفاده کنیم بجای اینکاه دوباره آن ها را بنویسیم.
وب سرویس ها می توانند امکانات جدید برای حرفه ها ایجاد کند، زیرا آن به آسانی می تواند راهی را برای تقسیم اطلاعات برای مصرف کنندگان زیاد تامین کند. به عنوان مثال طراحی سیستم جدول زمانی و بلیط های یک شرکت هواپیمایی.

[hejazi]

پیاده سازی - استقرار و استفاده از سرویس های وب

[itjobs]

وب سرویس چیست؟

یک وب سرویس به معنای ساده نوعی کامپوننت تحت وب است.
این کامپوننت به application هایی که از آن استفاده می کنند این امکان را می دهد که بتوانند از متدهای این وب سرویس استفاده کنند.
بهتر است وب سرویس را با یک مثال توضیح دهیم.
فرض کنید شما می خواهید در web application خود وضعیت آب و هوای مناطق جغرافییای مختلف را داشته باشید. برای پیاده سازی چنین کاری شما دو راه دارید:
1- خودتان وضعیت اب و هوا را از سایت های مختلف جمع آوری کنید و آنها را در web application خود استفاده کنید.
2- از یک وب سرویس که آب و هوای مناطق جغرافیایی مختلف را می دهد استفاده کنید.

در واقع این وب سرویس آب و هوا به تنهایی کاری نمی کند. بلکه توابعی دارد که توسط web application های مختلف صدا زده می شوند. که بعنوان مثال در اینجا وب سرویس وضعیت آب و هوا را برمی گرداند.
البته وب سرویس ها استفاده های بسیار پرکاربردتر و مهمتری دارند مثل کار با دیتابیس و ... که در اینجا فقط یک مثال برای روشن شدن موضوع ذکر شد.

http://softprojects.org/fa/KB/Articl...ebService.aspx

[admin]

امروزه یکی از مهمترین چالش‌های صنعت نرم‌افزار را می‌توان معماری سرویس‌گرا و مهمترین ابزار آن یعنی وب سرویس دانست. براي درک میزان اهمیت اين موضوع کافی است عبارت SOA و یا وب سرویس را در گوگل جست‌وجو کنید تا با بسامد عجیب این عبارت‌ها روبه رو شوید.

(عبارت web service تا به حال 527 میلیون بار در گوگل جست‌وجو شده است!!)

هدف‌گذاری اصلی معماری سرویس‌گرا را می‌توان درApplication‌های توزیع شده دانست و در واقع SOA کاردکردها و توانایی‌های یک نرم افزار را در غالب سرویس ارائه می‌دهد، سرویس‌هایی که می‌توانند در دل دیگر نرم‌افزارها مورد استفاده قرار گیرند.

معماری سرویس‌گرا پدیده چندان نوظهوری نیست و تاريخچه آن به دهه 90 برمي‌گردد؛ زمانيكه پيچيدگي روزافزون سيستم‌هاي اداري و سازماني در کشورهای صنعتی داشت به عنوان يك معضل جدی کم‌کم خود را نشان مي‌داد اما در آن زمان هنوز SOA گسترگی امروز را نداشت تا اینکه در اوایل قرن جدید سرویس‌های وب با استانداردهای W3C پا به عرصه گذاشتند.

براي مثال اگر شما قبلا از يك نرم‌افزار كه تنها محصول انحصاري يك شركت خاص بود براي ردیابی و نقشه‌ استفاده مي‌كرديد امروز از مجموعه‌اي از سرويس‌ها كه هر كدام در انحصار شركت خاصي قرار دارند بهره مي‌‌بريد در اين مثال خاص نرم‌افزار مبتني بر SOA شما در ابتدا با استفاده از سرويس‌ شركت A، نام شهر مورد نظر را به يك كد اختصاصي تبديل مي‌كند سپس شركت B جايگاه كد اختصاصي در نقشه را پيدا مي‌كند و در نهايت شركت C كه دارنده حساب اصلي شركت شماست حد فاصل شما تا مكان مورد نظر را روي نقشه نمايش مي‌دهد.

همه فرآيندها در SOA توسط سرويس‌هاي وب انجام مي‌پذيرد. يكي از ويژگي‌هاي جالب سرويس‌هاي وب اين است كه شبيه يك جعبه سياه مي‌مانند، يعني زمانيكه برنامه‌نويس و توسعه‌دهنده از يك سرويس به خصوص (مثلا سرويس نقشه، آب و هوا يا ...) بهره مي‌برد هرگز نمي‌داند كه در درون اين سرويس چه اتفاقاتي در حال جريان است يا به گفته ديگر نحوه و فرآيند انجام كار توسط اين سرويس به چه شکل است و اين مسئله وقتي مشكل‌ساز مي‌شود كه اگر شركت سودجویي از كدها، نرم‌افزارها و یا سرويس‌هاي شركت‌هاي ثانويه‌اي به صورت غيرمجاز و حرام استفاده كند ما هيچگونه اطلاعي از آن نخواهيم يافت.

در سال‌هاي گذشته بحث‌هاي متعددي پيرامون حلال و حرام، مجاز و غيرمجاز بودن استفاده از محصولات مختلف نرم‌افزاري پيش آمد كه حتي در پي سخنان بیل گیتس مبني بر عدم رضايت از كاربران ايراني به خاطر استفاده بي‌اجازه از محصولات شركتش (مايكروسافت) برخي از روحانيون بلندپايه اخطار دادند كه استفاده از اين نوع محصولات بدون اجازه صاحب اثر حرام و غيرمجاز است.

نپرداختن به موقع و پيشگيرانه به اين مشكل باعث خواهد شد كه تجارت غيرمجاز و حرام اين بار در بحث وب سرويس‌ شكلي كاملا قانوني به خود گرفته و شركت‌هاي سودجو در صنعتي نرم‌افزار كه متاسفانه در كشور تعداد آنها كم هم نيست، اين بار در يك قالب رسمي و قانونمند شروع به استفاده غيرمجاز از محصولات و دست‌رنج ديگر شركت‌ها کرده و بدين ترتيب به مرور زمان زمينه اشباع بازار و شكست شركت‌هاي قانونمند و دانش محور را فراهم کنند‌. در عين حال كه هنوز يكي دو سال بيشتر از شروع رسمي فعاليت تعداد محدودي از شركت‌هاي ارائه دهنده وب سرويس در كشور نمي‌گذرد متاسفانه برخي سايت‌ها و شرکت‌های منفعت‌طلب با استفاده از سرويس‌هاي شركت‌هاي اصلي به اسم خودشان، مشغول كسب درآمد و شهرت كاري هستند و تعدادشان نيز روزبه‌روز در حال افزايش است.

ما همواره در صنعت IT و نرم‌افزار غالبا بحث بومي‌سازي و ايراني كردن را دير انجام مي‌دهيم و نوشدارو را بعد از مرگ سهراب مي‌رسانيم براي مثال وقتي است SMS سال‌ها بين ما رواج پيدا مي‌كند و جايش را حسابي باز مي‌كند تازه به فكر معادل فارسي براي آن مي‌گرديم يا زمانيكه بسياري از جرايم اينترنتي و نرم‌افزاري از قبيل عدم رعايت قانون كپي‌رايت، عدم اعتنا به اصول اوليه اخلاق علمي و تكثير مقالات و انتشارات ديگران به اسم خود و ... گسترش پيدا كرد تازه به فكر راه چاره مي‌افتيم.

در ادامه دو راه كار براي حل اين مشكل مي‌توان ارائه كرد:

1 - پيشنهاد اول اين است كه در سند توصيف وب سرويس‌ (WSDL) علاوه بر تگ‌هاي معمول يك تگ جديد مبتني بر قراردادها و دانسته‌هاي حقوقي و شرعي پيرامون هر سرويس اضافه كنيم.

البته شاید این راه به صورت منطقی‌تر با استفاده از WS-policy يا همان مجموعه قوانين و مقررات مربوط به هر سرويس قابل پیاده‌سازی باشد.

بايد و نبايدهاي پيرامون سرويس را به همراه حقوق معنوي و شرعي آن بيان كنيم و اگر از سورس و يا سرويس ديگري بهره مي‌بريد (حتي اگر آن سورس كه به صورت كدباز ارائه شده باشد البته همراه با مجوز) با توجه به نوع مجوز محصول مورد استفاده مي‌توانيم از سطوح درجه‌بندي مختلفي چه در WSDL و چه در Ws-policy بهره ببريم.

« نمونه‌اي Ws-policy توسعه يافته » (تصوير1)

متاسفانه مشكلي كه پيش مي‌آيد اين است كه تغييرات بالا براي اينكه به صورت سراسري (Global) اعمال شود غالبا بايد به تصويب OASIS (سازمان تصويب چارچوب‌هاي وب سرويس) برسد در نتيجه اگر قصد استفاده از دو روش بالا را داشته باشيم نياز داريم كه Framework‌هاي برنامه‌نويسي مختص خود را توليد كنيم.

راه ساده‌تر ديگري كه مي‌توان با بار فني كمتر و با سرعت اجرایی بالا بدون مشکلات مطروحه از آن بهره برد اين است كه براي هر كلاس سرويس يك متد راهنماي حقوق مالكيت شرعي و خصوصي تعبيه شود يعني سازماني در كشور همه شركت‌ها و نهادها را ملزم كند كه براي هر مجموعه سرويس بايد يك سرويس راهنما برای بيان اينگونه حقوق در نظر گرفته شود.

در نتيجه توسعه‌دهندگان بعدي قبل از استفاده از هر مجموعه سرويس ابتدا يكبار اين سرويس راهنما را فراخواني مي‌كنند و با جزئيات، هنجارها،‌ قوانين و حقوق مالكيت سرويس‌ها آشنا مي‌شوند و در صورت تمايل در يك محيط شفاف اطلاعاتي و شرعي تصميم خود را مبني بر استفاده و يا عدم استفاده از سرويس‌هاي مورد نظر مي‌گيرند.(تصوير2)

تا حد ممكن سرويس راهنما بايد به صورت آزاد از طريق پروتكل http و مرورگرها قابل مشاهده باشد تا برنامه‌نويسان به سرعت بتوانند به اطلاعات حقوقي و معنوي اثر دسترسي داشته باشند.
خوشبختانه سرويس‌هاي وب هنوز در ايران و دنيا در ابتداي راه قرار دارند و حتي بسياري از قوانين و بايد و نبايدها در مورد آنها به صورت كامل شكل و بسط پيدا نكرده و اميد است بتوانيم همگام با ديگر كشورها در تنظيم و تصويب هنجارها و قوانين معماري سرويس‌گرا مشاركت داشته باشيم تا در نهايت بتوانيم معماري سرويس‌گراي ايراني داشته باشيم که با فضای IT کشورمان همخوان باشد.

هفته نامه عصر ارتباط

[Sardabir]

سرویس های وب (Web Services) را می توان گونه ای از پیاده سازی SOA یا Service Oriented Architecture انگاشت که به کمک آن ، سرویس های اطلاعاتی در محیط وب را می توان خودکار کرد. سرویس های وب سرویس های عملیاتی ای هستند که روی پروتکل ها و زیر ساخت اينترنت سوار می شوند. در بیشتر موارد، سرویس های وب، Componentهای نرم افزاری هستند که به کمک سرویس دهنده های برنامه های کاربردی (Application Servers) در فضای اینترنت قابل استفاده می شوند. برای تبادل اطلاعات از استانداردهای بر پایه XML استفاده می شود. Transaction ها هم می توانند به طور خودکار و بدون نیاز کنترل کردن انسان ميان سرویس های وب انجام بگیرند.
ایجاد ارتباط میان Componentها از طریق سرویس های وب به یک معماری SOA منتهی می شود که در آن، رابط ها و قوانین آنها باعث تقویت و يكپارچگي محصول پایانی می گردد. SOA در سرویس های وب می گوید که سرویس های وب می توانند منتشر(published) ، یافته(discovered) و فراخوانی (invoted) شوند.


نمونه هایی از سرویس های وب
پروتکل و استانداردهاي مرتبط با سرویس های وب مانند SOAP، WSDL و UDDI بستر فنی برای پیاده سازی برنامه های توزیع شده را فراهم می کنند. مجمع W3C یک کار گروه ویژه سازماندهی کرده که به ماهیت و ساختار سرویس های وب و مسائل پیرامون آن می پردازد. سرویس های وب مدت هاست که پایه گذاری شده اند و نه تنها برای حل مسائل بزرگ به کار می روند بلکه پای شان به سطح سخت افزار و دیگر برنامه های کاربردی نیز باز شده. در بخش ارتباط با دستگاه های سیار و همچنین سخت افزار ویژه(embedded devices) سرویس های ب نقش بسیار مهمی در حفظ يكپارچگي برنامه ها دارند.
از سال 2002 ، Google یک سرویس وب در اختیار کاربران گذاشته که با عملكردهايش همان امکانات وب سایت مانند رابط کاربری را فراهم می کند(http://code.google.com). برنامه ها اکنون می توانند با ارتباط از طریق رابط ، به طور مستقیم در اينترنت اطلاعات مورد نیاز را جستجو کرده، به دست آورده و به کار ببرند.


نمونه های دیگر
به عنوان یک مثال دیگر می توان از ارتباط میان دفاتر خدمات مسافرتی و خطوط هوایی نام برد. شرکت های هواپيمايي می توانند امکانات خود را برای فروش یا رزرو از طریق سرویس های وب عرضه کنند. دفاتر مسافرتی هم از طریق سرویس UDDI برنامه های متفاوت پرواز را از شرکت های هواپيمايي مختلف دریافت می کنند. به این ترتیب مشتری می تواند همه اطلاعات گوناگون را در کنار هم روی سایت شرکت خدمات مسافرتی دیده و مطابق نیاز انتخاب کند.
البته سرویس های وب نخستین پیاده سازی SOA نیستند. مدتها پیش از سرویس های وب، راه حل هایی برای برطرف کردن اینگونه مشکلات وجود داشت. برای نمونه می توان از COM/DCOM محصول مایکروسافت ، RMI محصول سان و Corba محصول OMG نام برد. از این سه محصول تنها Corba به بستر اجرایی وابسته نیست و دو محصول دیگر دست کم به سیستم عامل های تولیدکنندگان شان وابسته اند. اما Corba هم نتوانست جای خود را باز کند ، چون در چاه ناهماهنگی استانداردها فرو افتاد.


ویژگی های سرویس وب
ارائه دادن یک تعریف کلی و يكتا درباره سرویس های وب کار دشواری است. با این همه، تعاریفی که W3C برای چیستی سرویس های وب دارد چنین است:
* سرویس های وب همواره از طریق رابط های قابل برنامه نویسی در دسترس اند و به کمک سرویس هایی مانند SOAP و WDSL که بر پایه ارسال پیغام های XML کار می کنند می توان آنها را فراخوانی کرد.
* یک سرویس وب بر پایه مجموعه پروتکل های اینترنتی کار می کند، مانند HTTP یا SMTP.
* سرویس های وب از برنامه های درون خود مستقل هستند.
* یک سرویس وب را می توان در چند سرویس وب دیگر پخش کرد یا از پیوند دادن آنها به یکدیگر یک سرویس وب تازه ساخت.
* سرویس های وب به مکان وابسته نیستند و کاربران می توانند در صورت مجوز دسترسی، از هر کجا و درهر زمان آنها را فراخوانی کنند. هر سرویس وب با Metadata همراهی می شود تا هنگام اجرا، دیگر سرویس های وب نیز بتوانند آن را ارزشدهي کنند. نام، شرح، نگارش و عملكرد، بخشی از اطلاعات Metadata است.
* افزون بر این، سرویس های وب می توانند ماهیتی اطلاعاتی یا تراکنشی داشته باشند. سرویس های وب تراکنشی می توانند بخشی از تراکنش های سازمان باشند.


اجزای بنیادین سرویس های وب
استاندارد سازي و خودکار کردن سرویس های وب در بخش خاصی انجام می شود. مجمع World Wide Web یا همان W3C ، OASIS و برخی دیگر مجمع های مستقل، پایه گذاری استانداردها در این بخش را بر عهده دارند. W3C بیشتر روی استانداردهای افقی یا استانداردهاي فنی متمرکز شده که در صنعت کاربرد دارند. اما OASIS بیشتر به استانداردهای عمودی می پردازد و در این کار تا جای ممکن از استاندارهاي فنی استفاده می کند.


SOAP
SOAP یا Simple Object Access Protocol یک بافت داده ای بر پایه XML برای ارتباط و تبادل پیغام هاست. این استاندارد، قواعد کلی برای تبادل پیغام ها میان برنامه های کاربردی را تعریف می کند. SOAP بدون وابستگی به معماری نرم افزار و تنها با تکیه بر پروتکل های اینترنتی ارتباط میان اجزای معماری توزیع شده (distributed) و تبادل داده ها را فراهم می کند.


WSDL
WSDL یا Web Service Description Language یک زبان توصیفی بر پایه XML است که سرویس های وب و توانایی های آنها را شرح می دهد. به عبارت دقیق تر تنها رابط های سرویس های وب و نه خود سرویس ها شرح داده می شوند. با نگاه ساختار گرايانه ، هر سند WSDL از یک سری توضيحات XML تشکیل می گردد. در این توضیحات گرامر ویژه ای وجود دارد که با قراردادها(Contracts) فرمول بندی می شود. این قراردادها هنگام ارتباط میان دو نقطه، اعتبار دارند.


UDDI
UDDI یا Universal Description, Discovery and Integration یک Directory Service برای سرویس های وب است. این سرویس برای مدیریت Metadata ها در وب سرویس یک ساختار فهرست (Directory) فراهم می کند. این سرویس را می توان گونه ای Yellow Page به شمار آورد که سرویس های وب و رابط های آنها در آن ثبت شده اند. نیازهای کلی، ویژگی های سرویس وب و اطلاعات لازم برای یافتن یک سرویس وب از جمله اطلاعات درون Metadata هاست.
اگرچه UDDI برای استفاده از سرویس های وب لازم نیست ، اما در قالب زیرساخت، یک SOA است.
شکل زیر چگونگی ارتباط میان UDDI، برنامه های XML و WSDL را نشان می دهد.


نقش ها و عملكردها
هر ساختمان بنا شده بر پایه SOA سه پیش فرض دارد:
کاربر سرویس : کاربر سرویس به کمک پیام های XML و پروتکل های انتقال به سرویس وب واکنش نشان می دهد. از فهرست سرویس وب(Web Service Directory) برای ارتباط میان دو سرویس وب که با هم گفتگو می کنند ، استفاده می شود.
فراهم ساز سرویس : این بخش یک سرویس را از طریق رابط های قابل برنامه نویسی به محیط بیرون عرضه می کند.
سرویس فهرست: این سرویس یک شرح منطقی درباره فراهم ساز سرویس وب در خود دارد.
کاربر، فراهم ساز و فهرست قابل جابجا شدن هستند. یک کاربر می تواند گاهی فراهم ساز یک سرویس وب باشد. چگونگی ارتباط دو سرویس وب در ساده ترین حالت به شکل زیر است:
1- یک کاربر سرویس وب درخواست جستجوی خود را به سرویس فهرست می فرستد.
2- پس از پیدا شدن سرویس مورد نظر، جزئیات دیگر آن دریافت می شود.
4- بسته به تعریف سرویس، دو سرویس می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.


اما از نگاه فنی، این روند به ترتیب زیر است: یک فراهم ساز که می خواهد سرویسی در قالب سرویس وب ارائه کند، نخست یک شرح ارتباط WSDL را با بافت XML می سازد. این فایل WSDL با انتقال از طریق سرویس فهرست بر پایه UDDI، منتشر می شود. سپس فراهم ساز سرویس منتظر می ماند تا یک کاربر سرویس خاصی را جستجو کند. براساس استانداردها، برنامه های UDDI باید برای این منظور یک رابط SOAP داشته باشند.
پس از آنکه کاربر ، سرویس مورد نظر خود را پیدا کرد، به دنبال شرح یک رابط یا همان فایل WSDL خواهد گشت. سرویس فهرست یا همان Directory Service برای فایل WSDL یک مرجع (URI) ارائه می کند. در پایان ، کاربر از طریق رابط SOAP با فراهم ساز سرویس ارتباط برقرار می کند.


پشته سرویس وب
برای پیاده سازی یک ماجول نرم افزاری کامل بر پایه SOA باید استانداردهای زیادی رعایت شود. این استانداردها معمولاً در قالب یک پشته (Stack) با نام پشته سرویس وب طرح می شوند. پشته ای که در این بخش به نمایش درآمده تنها یکی از آنهاست. با توجه به نوع کاربرد و حساسیت ها می توان پشته های گوناگونی طراحی کرد. معمولاً یک پشته در پائین ترین لایه با لایه انتقال (Transport) آغاز می شود. اینجا می توان گفت که سرویس های وب برای انتقال به پروتکل خاصی وابسته نیستند و همه پروتکل ها مانند http یا SMTP را می توان برای انتقال پیغام های XML به کار برد.
لایه بعدی که سنگ بنای مدل داده ای ما به شمار می رود ، فناوری هایی هستند مانند Namespaces که با XML قرابت دارند. این پروتکل های انتقال پیام ها مانند خود پیام ها بر XML بنا شده اند. از همین رو در لایه بعدی که به پروتکل مربوط می شود، SOAP را می بینیم. این لایه چگونگی ساختار و محتوای پیغام ها را شرح می دهد. اما لایه پنجم با نام Federation and Routing با شرح دقیق تر، جزئیات کار در یک سیستم توزیع شده(distributed) و چگونگی ارتباط بخش ها با یکدیگر را بیان می کند.
نحوه همکاری چند سرویس در لایه بعدی شرح داده می شود که Integration and Coordination نام دارد. در اینجا می توان از BPEL یا Business Process Execution Language نام برد که برای مدل کردن پردازش ها در برنامه های پیچیده به کار می رود.
در سرویس های وب چگونگی تراکنش ها همواره نقش مهمی دارند. تراکنش ها را می توان با ویژگی های مناسب تعریف کرد. اینگونه اطلاعات اضافی نیز در پشته و در قالب یک Metadataی عمودی قرار دارند. آخرین لایه به Componentهای Grid و Enterprise مربوط می شود که در اینجا مجال پرداختن به آنها را نداریم.


مدل ها و ساختارها
در استانداردها و تعاریف W3C، سرویس های وب از جنبه های گوناگون تشریح شده اند که در مباحث Policy Model، Resource Oriented Model، Message Oriented Model ، Services Orinted Model دسته بندی شده اند. مدلی که در این بخش به تصویر کشیده شده ، Message Oriented Model نام دارد و به پیغام های سرویس های وب می پردازد. این مدل ساختار پیغام های یک سرویس وب را شرح می دهد. به عنوان بافت پیغام از SOAP استفاده شده که البته این کار ضرورتی ندارد و تنها به منظور سازگاری بهتر، انجام گرفته.
مدل شماره 2 ، سرویس های وب را با تاکید بر Service Orientation نشان می دهد. سرویس ها ، همان عملكردهاي یک سرویس وب هستند و به کمک Agent ها پیاده سازی می شوند. مدل شماره 3 هم وضعیت Resourceها را در ساختار سرویس وب نشان می دهد. در اینجا هم هر Resource خودش یک سرویس وب است. با این مدل روشن می شود که هر Resource به طور يكتا با یک URI یا Uniform Resource Identifier شناسایی می شود و برای یک سرویس وب که با http باید به آن متصل شد، URI همان URL است.
آخرین تصویر هم Policy-Model و وضعیت Policy را در ساختار سرویس وب نشان می دهد. منظور از Policy همه آن چیزهایی است که محدودیت ها و شرط ها را مشخص می کند. ملاحظات امنیتی یا فراهم سازی کیفیت، نمونه هایی از Policyها هستند. Policyها اغلب تعاریف XML به سرویس های وب اضافه می شوند.


خلاصه
سرويسهاي وب اکنون به بلوغ رسیده اند. شرکت ها و سازمان های بسیاری با سرویس های وب کار می کنند یا در حال نوشتن آنها هستند. استانداردها و تعاریف لازم برای ایجاد هماهنگی در ادامه کار نیز پایه گذاری شده. XML هم بستر بسیار مناسبی برای فراهم کردن يكپارچگي و انعطاف میان آنهاست.
با اين همه، سرویس های وب مشكلاتي نیز پیش رو دارند. برای نمونه استانداردهای زیادی تعریف شده که یا همپوشانی دارند یا در برخي موارد با هم متضادند. بنابراین کاربران همواره از انتخاب نادرست نگرانند.

برگردان: پیمان بابازاده